from The Balkans by Mark Mazower, Weidenfeld & Nicolson 2000.  Greek translation Τα Βαλκάνια, μετάφραση Κων. Κουρεμένος, εκδόσεις Παπαδάκη, 2001

INTRODUCTION: NAMES  

At the end of the twentieth century, people spoke as if the Balkans had existed for ever.  Two hundred years earlier, they had not yet  come into being.  It was not the 'Balkans' but 'Rumeli' that the Ottomans ruled, the formerly 'Roman' lands that they had conquered from Byzantium.  The Sultan's educated Christian Orthodox subjects referred to themselves as 'Romans' ['Romaioi'], or more simply as 'Christians'.  To Westerners, familiar with classical regional terms such as Macedonia, Epiros, Dacia and Moesia, the term 'Balkan' conveyed little.  'My expectations were raised', wrote one traveller in 1854, 'by hearing that we were about to cross a Balkan; but I discovered ere long that this high-sounding title denotes only a ridge which divides the waters, or a mountain pass, without its being a necessary consequence that it offer grand or romantic scenery.'

  'Balkan' was initially a name applied to the mountain range better known to the classically trained Western traveller as 'ancient Haemus'. passed en route from central Europe to Constantinople.  In the early nineteenth century, army officers like the Earl of Albermarle explored its little-known slopes.  'The interior of the Balcan', wrote a Prussian diplomat who crossed it in 1833, 'has been little explored, and but a few, accurate measurements of elevation have been undertaken.'  Little had changed twenty years later, when Jochmus's 'Notes on a journey into the Balkan, or Mount Haemus' were read to the Royal Geographical Society.  It was across these mountains that the Russian army advanced on Constantinople in 1829 and again in 1877. 'The crossing of the Balkans', wrote the author of a popular history of the Russo-Turkish war of that year, 'must be reckoned one of the most remarkable achievements of the war.'

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ΟΝΟΜΑΤΑ

Στα τέλη του εικοστού αιώνα ο κόσμος μιλούσε για τα Βαλκάνια σαν να υπήρχαν ανέκαθεν.  Διακόσια χρόνια νωρίτερα δεν είχαν ακόμα γεννηθεί.  Οι Οθωμάνοι δεν εξουσίαζαν τα Βαλκάνια αλλά τη «Ρούμελη», τα αλλοτινά εδάφη των «Ρωμαίων», που τα είχαν πάρει από το Βυζάντιο.  Οι μορφωμένοι ορθόδοξοι υπήκοοι του σουλτάνου αυτοαποκαλούνταν «Ρωμαίοι», ή απλούστερα «χριστιανοί».  Για τους δυτικούς, που ήταν εξοικειωμένοι με τους κλασικούς γεωγραφικούς όρους, όπως Μακεδονία, Ήπειρος, Δακία και Μοισία, ο όρος «Βαλκάνια» δε σήμαινε σχεδόν τίποτα.  «Μου γεννήθηκαν πολλές προσδοκίες» έγραφε ένας ταξιδιώτης το 1954 «όταν άκουσα πως επρόκειτο να διαβούμε ένα «Μπαλκάν»·  διαπίστωσα όμως πολύ γρήγορα ότι ο ηχηρός αυτός τίτλος σημαίνει απλώς μια ράχη που λειτουργεί ως υδατοκρίτης, ή ένα διάσελο, χωρίς αυτό να συνεπάγεται απαραίτητα κάποια μεγαλειώδη ή ρομαντική θέα».

 Ο όρος «Balkan» χαρακτήριζε αρχικά την οροσειρά που ήταν γνωστή στους αρχαιομαθείς Δυτικούς ταξιδιώτες ως «αρχαίος Αίμος», και τη διέσχιζε κανείς για να πάει από την κεντρική Ευρώπη στην Κωνσταντινούπολη.  Στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα ξένοι στρατιωτικοί, όπως ο κόμης του Αλμπερμάρλ, εξερευνούσαν τις σχετικά άγνωστες πλαγιές της.  «Τα ενδότερα του Βαλκανίου» έγραφε ένας Πρώσος διπλωμάτης που το διέσχισε το 1833 «δεν έχουν εξερευνηθεί επαρκώς και έχουν γίνει πολύ λίγες ορθές υψομετρικές μετρήσεις».  Δεν είχαν αλλάξει πολλά πράγματα είκοσι χρόνια αργότερα, όταν οι «Σημειώσεις μιας περιήγησης στο Βαλκάνι, ήτοι στο όρος Αίμος» του Τζόκμας διαβάστηκαν ενώπιον της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας.  Αυτά είναι τα βουνά που διέσχισε ο ρωσικός στρατός προελαύνοντας στην Κωνσταντινούπολη το 1829, και, για δεύτερη φορά, το 1877.  «Η διάβαση των Βαλκανίων» έγραφε ο συγγραφέας μιας πολυδιαβασμένης ιστορίας του ρωσοτουρκικού πολέμου εκείνης της χρονιάς «πρέπει νε περιληφθεί στα πιο αξιομνημόνευτα επιτεύγματα του πολέμου».

Notice here the unusually frequent use of inverted commas around names in the English text.  This is because the names themselves are the object of complex discussion.