from ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 04-09-2002

Φορορρυθμίσεις αντί μεταρρύθμισης

Οι αλλαγές στο φορολογικό σύστημε που ανακοίνωσε χθες ο ίδιος ο πρωθυπουργός, έπειτα από μια μακρά συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής, είναι σαφέστατα ευνοϊκές για τα χαμηλού εισοδήματος στρώματα και απ' αυτή την άποψη κινούνται προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης.  Αν και ο κ. Σημίτης, βεβαίως, απέφυγε επιμελώς να συνδέσει τις εξαγγελίες του από τις επικείμενες δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές, είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού η προεκλογική σκοπιμότητα.

Τέτοιου είδους σκοπιμότητες είναι αναπόφευκτες στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, υπό τηε προϋπόθεση ότι δεν θέτουν σε κίνδυνο τη δημοσιονομική ισορροπία. Οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού άφησαν μια πικρή γεύση όχι επειδή τα συγκεκριμένα μέτρα είναι εσφαλμένα, αλλά επειδή  για μια ακόμη φορά, χάνεται η ευκαιρία μίας πραγματικής μεταρρύθμισης του φορολογικού συστήματος.  Μίας μεταρρύθμισης, η οποία θα το μετατρέψει από ανασταλτικό παράγοντα σε αναπτυξιακό μηχανισμό.

Είναι  κοινό μυστικό ότι η ελληνική οικονομία πάσχει από σοβαρές διαρθρωτικές αδυναμίες. Το παραγωγικό έλλειμμα καθίσταται ολοένα και περισσότερο εμφανές. Η ένταξη στην ΟΝΕ δεν μπορεί για πολύ ακόμη να λειτουργεί σαν επιχείρημα για να καθίσταται πιστευτή μια πλασματική εικόνα.  Οι διαχειριστικές αλχημείες έχουν κι αυτές φθάσει στα όριά τους.

Οι δημοσιονομικές υποχρεώσεις έχουν διογκωθεί και έχουν καταστεί πιεστικές.  Το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης αγωνίζεται να φέρει τα πραγματα σε μια ισορροπία, αλλά στην πραγματικότητα το ζητούμενο δεν είναι αυτό. Πρέπει επιτέλους να σπάσει ο φαύλος κύκλος, στον οποίο έχει εγκλωβισθεί γαι πολλά χρόνια η ελληνική οικονομία.

Απαιτούνται ριζοσπαστικές λύσεις με στρατηγικό ορίζοντα, οι οποίες θα απελευθερώσουν τις παραγωγικές δυνάμεις και θα προσδώσουν στην εθνική οικονομία μία νέα αναπτυξιακή δυναμική. Το υφιστάμενο πλαίσιο οικονομικής πολιτικής έχει εξαντλήσει τον ωφέλιμο βίο του.  Έχει καταστεί γραφειογρατικό και εν τέλει αντιπαραγωγικό.

Η ελληνική κοινωνία έχει διαφοροποιηθεί και παραλλήλως έχουν διαφοροποιηθεί και οι ανάγκες της. Το κρίσιμο πολιτικό ζητούμενο είναι η χάραξη μιας οικονομικής στρατηγικής η οποία θα δώσει άλλη πνοή στον τόπο, θα ανοίξει τον δρόμο στις παραγωγικές δυνάμεις και θα συρρικνώσει, κατά το δυνατόν, τα γραφειοκρατικά εμπόδια.

Οι επισημάνσεις αυτές είναι αυτονόητες.  Δύσκολα θα βρεθεί κάποιος που θα διαφωνήει δημοσίως.  Στην πράξη, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική. Κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και οργανωμένες συντεχνίες αγωνίζονται - ο καθένας με τον τρόπο του - για να διατηρήσουν τα προνόμιά τους ανέπαφα. Έστω και καθυστερημένα, η κυβέρνηση οφείλει να αναλάβει το κόστος μίας πολιτικής σύγκρουσης και να ανατρέψει την αντιπαραγωγική αυτή κατάσταση.

A tonic for growth

The tax system reforms that were announced yesterday by Prime Minister Costas Simitis after a long Cabinet meeting clearly favor the lower-income strata of society. In this respect, they enhance a sense of social fairness. Although the prime minister refrained from drawing a connection between the government’s pledges and the approaching local and municipal elections, the move doubtless had an air of political expediency.

Political objectives unavoidably exist in a parliamentary democracy, but they should be tolerated only to the extent that they do not put fiscal balance in jeopardy.

The premier’s pledges left a bitter taste, not because the proposed measures are wrong, but because another opportunity to bring about a genuine transformation of the tax system has been wasted. Such a transformation would turn the system from a factor of obstruction into a mechanism for economic growth.

It is an open secret that the Greek economy is bedeviled by serious structural shortcomings. The production deficit is becoming increasingly clear. Eurozone membership cannot sustain a false picture for much longer. Managerial tricks have also reached their limits.

The strain created by fiscal obligations has become heavy. The government’s economic experts have been at pains to strike a balance, but this is not really what is at stake here. The government must break the vicious circle in which the Greek economy has been entrapped.

The economy calls for radical, growth-oriented solutions with a clearly defined time frame. The existing economic policy framework has come full circle. It has become bureaucratic and, in effect, counter-productive.

Greek society has changed, and so have its needs. The crucial political issue is to hammer out an economic policy that will infuse a breath of fresh air in the country by opening the path for productive forces and eliminating bureaucratic obstacles that put the breaks on growth.

These comments are self-evident. No one would object to them in public. In practice, however, the picture is quite different. State-dependent businessmen and various vested interests are all trying to maintain their privileges. The government has to shoulder the cost of a political clash and overcome this counter-productive situation.