SOURCE: Μαρία Ρεζάν: Χωρίς Πρόγραμμα

LENGTH: 387 WORDS

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΟΡΑΚΗΣ

Μ.Ρ.  Ήταν ευτυχισμένα τα παιδικά σου χρόνια, Μίκη;

Μ.Θ.  Ναι, πολύ, πολύ.  Χαρη στην οικογένειά μου, κυρίως.

Μ.Ρ.  Δεν μου λες, πολλές φορές διερωτώμαι, υπήρξες ψάλτης ή ήταν κανείς ψάλτης στην οικογένεια; Αυτή όλη η επίδραση της  Θείας Λειτουργίας στη μουσική σου...

Μ.Θ.  Ναι, κατ' αρχήν η γιαγιά μου από τη μάνα μου, που έμενε μαζί μας πάντοτε, έως ότου πέθανε...

Μ.Ρ.   Σμυρνιά;

Μ.Θ.  Σμυρνιά... Της άρεσε να έχει το δωμάτιο το δικό της.  Μέσα, εικόνες, πολύ λιβάνι και της άρεσε να ψέλνει. Έψελνε, με το δικό της τρόπο, διάφορα τροπάρια. Πολλές δε φορές, όταν την είχαμε στη Νέα Σμύρνη, που έμενε ο γιος της, ο αδελφός της μάνας μου, ο Αντώνης Σκουλάκης, που έπαιζε και αρμόνιο, γινόντανε χορωδιακά. Αυτά πρέπει να με επηρέασαν. Αυτό είναι το πρώτο.  Κατόπιν, ένα άλλο είναι, ότι από μικρός - όταν κάπως μεγάλωσα - μ' έπαιρνε ο πατέρας μου μαζί του την Κυριακή στις εκκλησίες.

Μ.Ρ. Τώρα, πας καμιά φορά στην εκκλησία;

Μ.Θ.  Τώρα δεν πάω παρά μόνο στις κηδείες, στην εκκλησία, ή στα μνημόσυνα. Πάντως, μ' αρέσει πάντα αυτή η ατμόσφαιρα της εκκλησίας.

Μ.Ρ.  Δεν μου λες, Μίκη, έχασες τους γονείς σου εδώ και πέντε-έξι χρόνια, αν δεν κάνω λάθος...

Μ.Θ.  Το '77 τον πατέρα μου, και τη μητέρα μου αργότερα, μετά από έξι μήνες.

Μ.Ρ. ... και, απ' ό,τι ξέρω, αυτό σε συγκλόνισε περισσότερο, θα έλεγα, απ' ό,τι μπορεί να συγκλονίσει έναν άνθρωπο σ' εκείνη την ηλικία που ήσουνα.

Μ.Θ.  Ναι.  Ήμασταν, όπως σου είπα, πάρα πολύ δεμένοι.

Μ.Ρ.  Σήμερα, πέντε-έξι χρόνια μετά, τι ρόλο παίζει η ανάμνηση των γονιών σου στη ζωή σου;

Μ.Θ.  Έχει καταλαγιάσει πια εκείνο το παλιό συναίσθημα της ανασφάλειας και του βαθύτατου πόνου. Δηλαδή, λείπουν πάντοτε πολύ από τη ζωή μου. Ο πατέρας μου, ειδικά, μου έδινε αυτή τη γεύση της ζωής.

Μ.Ρ. Δηλαδή;

Μ.Θ.Δηλαδή, είναι σαν να τρώει κανείς κάτι, χωρίς να αισθάνεται τη γεύση του. Σήμερα δεν αισθάνομαι πλέον τη γεύση από ό,τι ζω. Είναι πολύ σημαντικό αυτό.  Χάθηκε όλη η γεύση της ζωής μου, πραγματικά, δεν ξέρω πως. Ίσως επειδή ο πατέρας μου δεν ήταν απλός πατέρας, ήταν, γενικά, ένας πολύ πλατύς άνθρωπος, φιλοσοφημένος. Είχε μια δική του φιλοσοφία, μου κληρονόμησε αυτήν τη φιλοσοφία. Είχε ένα φοβερό πεσιμισμό ο πατέρας μου, σαν στάση ζωής.

Μ.Ρ.  Είσαι πεσιμιστής;

Μ.Θ.  Από αυτή την άποψη, ναι. Ο πατέρας μου, θυμάμαι - ήμουν και εξορία - μου έγραφε: «Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης». (Γελάει). Μου έστελνε, ας πούμε, αποσπάσματα από τον Μάρκο Αυρήλιο, που τον αγαπούσε πολύ, από τον Σαίξπηρ, εκεί που λέει ο Πολώνιος, σε μετάφραση καθαρεύουσας: « Ταΐζομεν τα πετεινά του ουρανού, ίνα ταΐσωμεν εαυτούς, και ταΐζωμεν εαυτούς, ίνα ταΐσωμεν τας σκώληκας της γης». Ας πούμε, τέτοιες φράσεις.

GENERAL COMMENTS:  Who is your target audience for this translation?  How much familiarity with the Greek church would you expect them to have, or is it necessary for them to have?  In Byzantine theological or liturgical writings, the technical terms would probably remain the same.  But this is for a broader audience.

The other point is that this is what one might call informal educated personal conversation.  How is this marked in Greek?  How would it be marked in English?  Can you achieve a "conversational style" in English?

back