The text below is taken from to Vima science for Sunday May 16, 2004, and is part of a set of articles about the problems faced by gifted children.  In the two extracts from interviews which make up this text, two mothers describe the problems they and their children have faced.  The style is conversational, everyday language.  You should try to turn this into the kind of English an English parent might use in describing a similar situation to a researcher.   This is more difficult than it may appear at first sight.  You will have no problem understanding the language and the cultural assumptions of the speakers in Greek.  But it is another matter to turn this easy-to-understand text into fluent English.  The problem is not so much the technical terms relating to the Greek school system (α' δημοτικού, νηπιαγωγός etc), but the translating of some of the more general concepts - αλήτης, ιδιαιτερότητα, γνώσεις, της έκανε τον έξυπνο, με λυγίζει etc in a way that represents fluent everyday English.  For this purpose, the dictionary may not be much help.  You may also find that some terms, like λογικομαθηματικός or αντιπροτείνω cannot be translated literally without making the English over-weighty. 

As the aim is to produce something that resembles spoken English, when in doubt, try simple words and phrases rather than formal word-for-word equivalents.

ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ

Μητέρα ενός επτάχρονου αγοριου:

«Το παιδί μου άρχισε να μιλάει γύρω στα δύο χρόνια του αλλά μίλησε κάνοντας ολόκληρες προτάσεις.  Στα τρια επέδειξε μια εντυπωσιακή για την ηλικία του ικανότητα κατανόησης των λογικομαθηματικών εννοιών.  Στο νηπιαγωγείο ήξερε να διαβάζει, να μετρά, κατανοούσε πολλά πράγματα, ήταν ... δεν μπορώ να πω πιο έξυπνο ή με περισσίτερους γνώσεις αλλά διαφορετικό από τους συνομηλίκους του.  Αυτό όμως του δημιούργησε και αρκετές δυσκολίες.  Στο προνήπιο η νηπιαγωγός του έκανε την πρόβλεψη ότι το παιδί μου "θα γίνει μεγάλος αλήτης" αφού δεν υπάκουε, τη διέκοπτε, της έκανε τον "έξυπνο", όπως μου είπε.  Εγώ όμως "είδα" αυτό που δεν "έβλεπε" η ίδια: ότι το παιδί χρειαζόταν περισσότερα ερεθίσματα διότι έπληττε μέσα στην αίθουσα.  Το ίδιο συνέβη και στο νηπιαγωγείο.  Στο δημοτικό όμως η κατάσταση έφθασε στο ... απροχώρητο.  Πέρυσι που πήγε Α' δημοτικού η δασκάλα με καλούσε συχνά για να μου πει ότι το παιδί φερόταν προκλητικά και αγνοούσε τις υποδείξεις της.  Π.χ., έβγαζε τα μολύβια του και έπαιζε ή χάζευε.  Δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να διοχετεύει την ενεργητικότητά του σε άλλα πράγματα.  Τελικά αναγκαστήκαμε να αλλάξουμε σχολείο και μάλιστα στα μέσα της χρονιάς αφού αρνιόταν να μπεί στην τάξη.  Το άγχος μου όσον αφορά το παιδί μου είναι να μεγαλώσει όσο πιο φυσιολόγικά γίνεται και να μάθει να επιβιώνει σε μια κοινωνία που μάλλον δεν θα δέχεται εύκολα την ιδιαιτερότητά του».

Μητέρα ενός εξάχρονου αγοριού:

«Ο γιος μου είχε από μικρός ευχέρεια λόγου και έφεση προς τους αριθμούς και τους υπολογισμούς πράξεων.  Αρχικά δεν μας είχε απασχολήσει το ζήτημα αυτών των αυξημένων ικανοτήτων που μας αποκάλυπτε σταδιακά.  Όταν όμως ξεκίνησε το νηπιαγωγείο, άρχισαν τα προβλήματα.  Και αυτό διότι δεν μπορούσε να συμβαδίζει με τους ρυθμούς που επέβαλλε στην τάξη η δασκάλα του.  Ολοκλήρωνε πολύ γρήγορα οποιαδήποτε εργασία του ανέθετε και μετά ... βαριόταν και άρχιζε να ασχολείται με άλλα πράγματα.  Το αποτέλεσμα ήταν εκείνη να εκνευρίζεται αλλά και τα άλλα παιδιά να μην τον αποδέχονται εύκολα.  Ο ίδιος έλεγε ότι "είμαι άτακτος, γι' αυτό η δασκάλα δεν με συμπαθεί".  Εκείνη δεν έδειχνε να αντιλαμβάνεται γιατί το παιδί γινόταν επιθετικό.  Αυτή η κατάσταση μας όδηγησε στο Παίδων, όπου οι ειδικοί έκαναν στο παιδί ένα τεστ αξιολόγησης, σύμφωνα με το οποίο κατατασσόταν στα παιδιά με αυξημένες γνωστικές ικανότητες.  Ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε το παιδί από τη νηπιαγωγό μάς τρόμαξε.  Αναγκαστήκαμε να καταφύγουμε σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο.  Δεν αναφέραμε την ιδιότητα του παιδιού παρά μόνο ζητήσαμε από τη νηπιαγωγό να του δίνει επιπλέον δουλειά στην τάξη.  Οι υπεύθυνοι δεν το δέχθηκαν και αντιπρότειναν να το βάλουμε σε μεγαλύτερη τάξη, κάτι που σήμαινε ότι θα έπρεπε να προχωρήσουμε σε πλαστογραφία, αφού θα αλλάζαμε την ημερομηνία γέννησης του παιδιού.  Δεν το δεχθήκαμε διότι δεν είμαστε καθόλου σίγουροι ότι όλο αυτό θα απέβαινε τελικά υπέρ του.

Προσωπικά αισθάνομαι συχνά να με "λυγίζει" η διαπίστωση ότι το παιδί μου έχει κάποιες ιδιαιτερότητες.  Φοβάμαι όταν τον βλέπω να βιώνει ως τραυματική εμπειρία το σχολείο και να το απορρίπτει.  Η ανασφάλειά μου επιτείνεται επίσης από το γεγονός ότι δεν ξέρουμε πού να απευθυνθούμε.  Και την ίδια στιγμή που νιώθουμε τόσο μόνοι, ξέρουμε ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή ώστε να είμαστε "παντογνώστες" και δυνατοί για χάρη του παιδιού μας».

back